Dertien jaar na het winnen van de wereldtitel is Alexander Brouwer terug in Stare Jablonki. Die plek heeft voor de beachvolleyballer en zijn 'maatje' van toen, Robert Meeuwsen, voor altijd een magische klank. "Toen we eindelijk klaar waren voor een biertje, was alles al dicht."
Nu is hij er samen met Stefan Boermans, sinds deze zomer zijn teamgenoot. Die was 18 jaar en schoenenverkoper toen Brouwer wereldkampioen werd.
Hotel Anders, de 36-jarige Brouwer kent het nog goed. Een beetje in de middle of nowhere, twee uurtjes rijden van Gdansk en Warschau. Maar mooi gelegen aan een meer, waar ook de venue voor het EK van dit jaar is opgebouwd.
Brouwer: “Ik kwam hier als een broekie. Het was het eerste wereldkampioenschap dat we samen speelden. We waren de gewone toernooien daarvoor steeds als negende geëindigd en voor een A-status bij NOC*NSF hadden we een plek bij de eerste acht nodig. Daar hoopten we op.”
Matchpoint tegen
Brouwer en Meeuwsen eindigden als derde in de poule en gingen als een van de beste nummers drie door naar de knock-out stage. Toen de twee samen met Reinder Nummerdor en Richard Schuil in de bowlingbaan van hotel zaten te chillen, kwam het bericht van de loting bij alle vier binnen. “We moesten tegen elkaar. Dat moment was toen natuurlijk wel een beetje raar.”
De uitslag van die wedstrijd mag duidelijk zijn. In de achtste finales wonnen de Nederlanders vervolgens van de Oostenrijkers Doppler/Horst. Daarna volgde de achtste finale tegen de Brazilianen Pedro en Bruno. Wijzend naar wat nu deze week veld 1 is maar toen veld 2: “Ik weet nog heel goed dat Bruno op matchpoint de bal net langs mijn arm sloeg en net uit. Als hij de bal een paar centimeter meer naar binnen had geslagen, was het voor ons over geweest.”
Huilen
Maar het lot bepaalde anders. “Ik zat aan het einde van die dag in de wellness van het hotel samen met de Braziliaan Alvaro in de jacuzzi. Hij speelden een beetje gekscherend tegen elkaar, ze zien elkaar weer in de finale. Maar hij won met Ricardo de halve finale en ik met Robert, dus het gebeurde ook echt.”
Op de venue van het EK hangen aan de buitenmuur van een boerenschuur nog grote zwartwitfoto’s van de finale van 2013. Het brengt een grote glimlach op zijn gezicht. "Ja, dat is wel mooi hè."
Terwijl hij de tribune van het huidige stadion (“een stuk kleiner nu, toen zaten er 9000 toeschouwers”) beklimt, herinnert hij zich nog een anekdote. “Bij de halve finale zat Bert Goedkoop, de toenmalige technisch directeur al te huilen. Zo mooi vond hij die prestatie al. Ik weet nog dat Gijs Ronnes, onze coach, hem wegstuurde. Hij wilde niet dat wij werden afgeleid door die emoties.”
Na de finale (‘die volgens mij niet eens spannend was”) gingen de remmen los. “We hadden de hele week al verhalen gehoord van de vette party’s op het terrein, maar wij zaten in een tunnel en wilden die focus houden. Maar toen we na de finale en de prijsuitreiking eindelijk een biertje wilden pakken, was de horecatent al afgebroken.”
Brouwer, die ook elke dag als een soort ritueel en bijgeloof het hotelzwembad bezocht, dook samen met Meeuwsen nog wel samen in het meer.
Bezemkast
Daar was het ook ‘stukken beter’ dan in de hotelkamer. “We zaten echt weggestopt in een klein rotkamertje, zonder airco. Maar we hadden gewonnen. Bij het volgende toernooi zaten we in een luxe kamer met jacuzzi en lagen we snel uit het toernooi. Dus in al die jaren erna, als we weer een bezemkast als hotelkamer hadden, hoorde je mij en Robert nooit klagen…”
Vaak wordt hij gevraagd of dit het hoogtepunt uit zijn carrière is. Brouwer, die deze week aan zijn zestiende (!) EK begint, worstelt daarmee. “Het brons van Rio is misschien wel mooier, want daar werkten we helemaal naartoe. Het goud op het WK was vrij onverwacht. En dat ik onlangs samen met Stefan in Gstaad won, vind ik ook een hoogtepunt. Dat ik na zo veel jaar er nog steeds sta en niet alleen om mee te doen, maar ook op dit hoge niveau nog mee kan.”