Michaël Parkinson had het zelf graag ook anders ‘geregisseerd’, maar de zware blessure die hij vorig jaar tijdens de Volleyball Nations League opliep, luidde uiteindelijk het einde van zijn topsportcarrière in. “Ik kijk terug op mooie jaren in het volleybal, zeker ook bij het Nederlands team en voel de waardering die ik heb gekregen.”
Aanvallen en blokkeren aan het net hebben inmiddels plaatsgemaakt voor iets anders moois: luiers verschonen. Sinds vijf weken zijn Michaël en zijn partner Jorna trotse ouders van Lily. Ook heeft Parkinson met zijn ingenieursopleiding een baan gevonden bij een bouwbedrijf. “Dat is dus nu al een heel ander leven. Bovendien ben ik nog niet helemaal klaar met de revalidatie. Ik ga eerst eens kijken hoe we alles in dit nieuwe leven inpassen, volledig herstellen en dan eens kijken of er dan nog plaats is voor volleybal of een andere leuke sport.”
Nieuwe generatie
Parkinson (34), die begon bij ZVH in Zevenhuizen, speelde voor clubs in België, Duitsland, Roemenië, Polen en Frankrijk. Zijn laatste club was Tourcoing Lille. Afgelopen seizoen was spelen dus uit den boze. Met een fysiotherapeut dicht bij huis (Zoetermeer) ging Parkinson, nadat hij in de wedstrijd tegen Turkije in China geblesseerd raakte, het lange revalidatietraject in. Daar is hij nu nog mee bezig.
Een nieuwe toekomst ligt voor hem, een mooie volleybalcarrière achter hem. Dat die vorig jaar zomer redelijk abrupt eindigde, doet daar weinig aan af. “Vorig jaar had ik al besloten dat het mijn laatste zomer met Oranje zou zijn. Er waren natuurlijk al best veel spelers van mijn generatie gestopt, maar ik wilde de nieuwe generatie helpen in een meer begeleidende en sturende rol. Het was ook een leuke groep. Dat heb ik, nadat ik geblesseerd raakte, nog op afstand proberen te doen, maar bleek toch wel te lastig.”
Volkslied
Na 201 interlands stopte het dus bij Oranje. “Voor mij was al een hoogtepunt dat ik destijds bij de selectie mocht komen, dat was nog onder Edwin Benne. Ik wilde graag de grens van 200 interlands halen en dat is me ook nog gelukt. Wat mij is bijgebleven is het WK van 2018, waar we niet alleen achtste werden, maar van Frankrijk en Brazilië wonnen en bijna van Italië in een hal met 14.000 fanatieke toeschouwers. Spelen voor volle hallen, ook in Brazilië tijdens oefenstages, heb ik altijd bijzonder gevonden. Zelf uit volle borst het volkslied meezingen, maar ook genieten van het publiek in Brazilië en Polen dat hun volkslied luidkeels meezong.”
Waardering
Terugkijkend op de periode met de Lange Mannen herinnert Parkinson zich ook de ‘best wel zware zomers’. “Ik heb onder coaches gespeeld die hard trainden. In vergelijking met het clubseizoen vond ik de tijd bij Oranje altijd best wel pittig. Het clubseizoen was eigenlijk meer relaxt, maar het voelde bij Oranje wel als thuiskomen. Ik heb het fijn gevonden om vorig jaar nog met Joel te kunnen werken. Hij heeft de afgelopen periode contact gehouden. Ik heb het gevoel dat mijn bijdrage aan Oranje in de afgelopen jaren wel is gewaardeerd. Het is fijn om dat te kunnen zeggen.”