De Nederlandse volleybalsters hebben het EK U22 op magistrale wijze afgesloten met het winnen van brons. In de strijd om de derde plek werd met 3-0 van Spanje gewonnen. Het was dit millennium nog niet voorgekomen dat een Nederlandse jeugdploeg (meisjes) bij een EK weer op het podium stond.
Een dag na de teleurstellende afloop van de halve finale tegen Servië stond Nederland voor de opgave om het brons binnen te halen. Een medaille, dat was het doel bij dit EK en het duel met Spanje was ook direct de laatste kans.
Coach Eric Meijer gaf voor de wedstrijd aan dat hij met de staf de meiden weer redelijk had kunnen oplappen na niet alleen de teleurstelling van gisteren maar ook fysiek een zware wedstrijd. Hij stuurde Roos Wessels, Suus Gerritsen, Yfke Jelsma, Marrit Zander, Sjakkie Donkers, Saar Meijer en Pippa Molenaar (libero) het veld in voor de eerste set.
Jacht
Geïnspireerd door het brons van de beachvolleyballers Jara Both en Matilda de Groot bij het WK U18 buiten de Sportcampus net daarvoor, maakten de volleybalsters ook werk van de jacht op die medaille. Maar dat ging bepaald niet foutloos. Bij een voorsprong van 14-10 voor Spanje had Nederland een wake-up call nodig. Die kwam er, ingeluid door sterke opslagen van Yfke Jelsma (17-15). Daarna liet Nederland zich niet nog eens verrassen. Met weer Jelsma en Saar Meijer, nu aan het net, trok Jong Oranje de set naar zich toe: 25-20.
De toon gezet
In de tweede set zette de Nederlandse aanval met al het vierde blok van Roos Wessels de toon. Op 10-10 begon Saar Meijer maar weer eens aan een serie sprongopslagen, een wapen dat Nederland dit toernooi regelmatig van pas kwam (14-10). Maar het gat verdween even snel als dat het geslagen was. Bij 20-21 herhaalde Meijer haar kunststukje maar weer eens en deed ook Sjakkie Donkers nog een duit in het zakje. Het was net genoeg om ook deze set over de streep te trekken: 25-23.
In de derde set werd het aan beide slordiger. Ook bij Nederland moest het in de eerste fase van die set uit de tenen komen. Maar ook bij Spanje, dat in de poulefase nog met 3-2 van Nederland had gewonnen, was het beste ervan af. Na 17-15 leek Nederland niettemin vastberaden om het niet wéér spannend te laten worden. Dat werd het ook niet meer. Spanje legde zich langzaam neer bij de suprematie van Nederland en boog bij 25-17 het hoofd.
Veerkracht
Met brons is het doel behaald. De laatste keer dat team (meisjes/vrouwen) uit de Jong Oranje-lichting een medaille won op een EK, was nog voor 2000. Coach Eric Meijer kon zijn geluk niet op, net als de meiden zelf overigens. “Ik ben zo trots op hoe dit team supersnel heeft geleerd en ook supersnel systemen heeft leren spelen. Want we hebben maar heel kort de tijd gehad.”
In de wedstrijd tegen Spanje werd hij allesbehalve teleurgesteld door zijn ploeg. “Natuurlijk hebben we fases gehad waarin het even wegzakten, maar is in jeugdvolleybal niet vreemd. Maar ze waren steeds weer op tijd bij de les en aan het einde heel scherp. De veerkracht van deze ploeg is heel knap.”
Niet te breken
Volgens aanvoerder en libero Pippa Molenaar was de focus na gisteren snel weer terug. “We stonden op met het gevoel dat er nog wat te halen was. Een medaille was ons doel. We hadden ons niet uitgesproken over de kleur.”
Met trots sprak ze over de teamspirit van de ploeg, de binding. “We zijn geduldig voor elkaar als we merken dat er spanning is of iemand niet lekker gaat. We kijken elkaar vaak genoeg in de ogen en helpen elkaar. We zijn dit toernooi ook zo vaak teruggekomen van enorme achterstanden. Deze ploeg is niet te breken.”
Ook Saar Meijer, net 18 jaar en vandaag weer een van de uitblinkers, noemde het geduld van de ploeg een sterke eigenschap. “We zijn rustig gebleven en Spanje geen kans gegeven om uit te lopen. Dit is echt een team, dat voor elkaar en met elkaar vecht en nooit aan opgeven denkt.”