De volleybalsters van Jong Oranje hadden even nodig om het te laten indelen. Maar een blik op de bij het EK U22 gewonnen bronzen medaille is voor nu en altijd een tastbaar bewijs mocht het ongeloof nog eens komen bovendrijven. “Hoe mooi dat je min of meer je volleybaljeugd met zo’n hoogtepunt kunt afsluiten.” Een terugblik met schitterende foto's.
De waardering voor hoe ze als ploeg in korte tijd naar elkaar toe zijn gegroeid en het gevoel van trots dat daarbij past, liep als een rode draad door de meeste reacties heen.
“Ik ben heel blij hoe wij dit als team hebben gedaan. We hebben laten zien wat we kunnen”, zei Yfke Jelsma. "Niet alleen in de wedstrijd tegen Servië, hoe we zo goed terugkomen nog, maar ook hoe we de wedstrijd om het brons oppakken. Ik ben superblij."
Roos Wessels: “We vullen elkaar goed aan. Natuurlijk zien we elkaar ook soms als concurrent, maar we hebben als team het doel gehad om elkaar beter te maken. Dus dat is niet alleen de verdienste van de speelsters die veel in het veld hebben gestaan, maar van het hele team.”
Marit Zander kreeg gaandeweg het toernooi meer en meer speeltijd als spelverdeler. Ook bij haar moest het na afloop even ‘indalen’. “Toen we in de bus zaten naar de prijsuitreiking begon het een beetje te kriebelen. Maar zelfs met die medaille om je nek is het besef er nog niet helemaal. Ik ben echt alleen maar trots; op het team, op hoe we de voorbereiding hebben gedaan en op eigenlijk de hele zomer. En op al die jaren dat je met elkaar in de jeugd hebt gespeeld. Dat komt nu allemaal samen. Dat je je jeugdcarrière zo mag afsluiten, dat maakt dit een bronzen medaille met een gouden rand.”
Omschakelen
Suus Gerritsen was de enige speelster die in de zomer voor even de selectie van de Volleybaldames verliet om met Jong Oranje dit EK te kunnen spelen. Ze had het voor geen goud willen missen. “Ik ben supertrots op het team, zeker na toch wel een korte voorbereiding. Trots ook op hoe we ons door de wedstrijden heen hebben gevochten. De halve finale was natuurlijk echt niet makkelijk, maar we moesten wel snel omschakelen, ondanks die tegenslag en de vermoeidheid. Dan is het extra gaaf als je toch met die medaille naar huis gaat.”
Voor Sjakkie Donkers was er naast het brons ook nog een plek in het Dream Team van de Final Four. Bovendien werd ze met 77 punten topscorer van het toernooi. Donkers, die nu haar koffers pakt om terug te gaan naar de Verenigde Staten waar ze in elk geval nog een seizoen voor de Universiteit van Oregon in de beste college-competitie (NCAA Divison1) gaat spelen, was na de finale ook heel emotioneel. “Dat kwam denk ik van de vermoeidheid”, lachte de Brabantse. “Dan komen die emoties er vanzelf uit.”
Terugkijken
Vanwege het feit dat ze nu al een paar seizoenen in Amerika speelt, was ze voor veel fans misschien een van de onbekenden in het team. Maar dat is na dit EK wel anders.
Wat als ze over vijf jaar terugkijkt op deze week, wat is haar dan het meest bijgebleven? Zonder een spoor van twijfel, antwoordt ze. “Het team waarmee we dit hebben gedaan. We zijn echt een team geweest, we hebben als team gespeeld en gepresteerd. En”, wijzend op het blinkende metaal om haar nek, “ook deze medaille, een schitterende bronzen medaille.”
Foto's: Bastiaan Poutsma, Robert Waasdorp, Ronald Hoogendoorn